Gisteravond hadden we een huisavond/kijkavond. Het was erg gezellig en we hebben hopelijk een leuk nieuw huisgenootje gevonden.

Maar wat een verhaal hebben we haar te vertellen:
"Tja, je hebt de kamer enne.. o ja, er is ook een moord (waarschijnlijk) in de straat gepleegd, een paar uur nadat jullie op bezoek waren.

Na het beslissen hebben we nog wat gedronken en daarna zijn Linda, Milou, Christa en ik nog de stad in gegaan. Toen we buiten kwamen stonden er twee politiebusjes en twee ambulances voor de deur. Voor we weggingen zag ik nog net een ambulances medewerker naar binnen rennen. Wat er precies gebeurd was, konden we niet zien, dat het mogelijk ernstig was wel (aan de twee ambulances dus).

Ik ging wat eerder naar huis dan de andere dames (ik kreeg hoofdpijn en had last van m'n knie) en toen ik bijna thuis was wachtte me een verrassing, ik kon het huis niet in.

De hele straat (klein straatje maar, dat wel) was afgezet met lint. Voordat ik daarlangs mocht, moest ik eerst bevestigen dat ik daar woonde en moest ik mijn naam doorgeven en ID laten zien aan de agent die daar de wacht stond te houden.

Aan de linten te zien was het serieus, maar er stond ook zo'n witte tent, die je normaal alleen in het journaal ziet. Daar brandde (midden in de nacht dus) licht, dus ze zullen aan het werk zijn geweest.

Toen ik binnen was heb ik mijn huisgenootjes maar even gewaarschuwd dat ze niet moesten schrikken en daarna ben ik gaan douchen. Omdat ik de slaap niet meer kon vatten en ze net voor mijn raam ook tape gingen uitrollen, heb ik maar wat foto's gemaakt en later ook nog wat foto's voor de deur gemaakt. Inmiddels zag ik naast iemand van de LPD ook een aantal van die mannen in witte pakken rondlopen.

De politie wil niet zeggen wat er gebeurd is (afgezien van ernstig misdrijf) en aangezien de nieuwssites nog niet wakker zijn, moeten we nog even wachten op de definitieve conclusie, maar ik weet vrij zeker dat iemand het niet heeft overleefd.

Wat een ontzettend moeilijk en pijnlijk onderwerp. De meningen hierover lopen ver uit één, maar dat is bij wel meer onderwerpen het probleem. Waarom is dit onderwerp dan reden om mensen te vermoorden?

In de VS is zeer waarschijnlijk een arts vermoord omdat hij abortussen uitvoerde. Hoe durven mensen die zich "pro-life" noemen dit te doen? Juist zij, die claimen het monopolie op moraal te hebben. Het is natuurlijk een gruweldaad op zich, maar de hypocrisie die hierbij komt kijken is werkelijk misselijkmakend.

Niemand dwingt je om een abortus te ondergaan op het moment dat het is toegestaan. Vaak worden pro-life en pro-choice als tegenpolen genoemd, maar dat is een incorrecte aanname. De anti-abortus/anti-euthanasie lobby is wel de tegenpool van pro-choice (namelijk anti-choice), maar andersom geldt dat niet. Degenen die voor keuze vrijheid zijn, zijn niet de tegenpool van pro-life (wat pro-death of anti-life zou zijn). Er is niemand die zegt dat je een abortus MOET ondergaan, of dat je, wanneer je ongeneeslijk ziek bent euthanasie MOET nemen. Nee wat zij zeggen is dat, wanneer je dat wilt, je dat MAG doen. Het wil zelfs niet zeggen dat iemand die pro-choice is, zelf zou kiezen voor een abortus. Het is zeer goed mogelijk om te zeggen dat je geen abortus zou willen ondergaan, maar dat het alternatief zo gruwelijk is (namelijk de illegale abortussen die bij een verbod zouden plaatsvinden), dat je vindt dat het toegestaan moet zijn. Of je vindt dat het ieder zijn eigen verantwoordelijkheid is, om te beslissen over wel of geen abortus of euthanasie. Waarom moet het verboden worden of moeten er zelfs mensen voor vermoord worden?

Wanneer je niet in God gelooft, zul je nooit een diepere betekenis in lijden zien. Wanneer je gelooft dat God de initiator is van alles (dus ook van lijden) zie je dat misschien wel. Wanneer je gelooft dat God het niet toestaat dat je euthanasie ondergaat, dan zul je dat (waarschijnlijk) niet doen, je moet je in de hemel namelijk verantwoorden tegenover God over de keuzes die je gemaakt hebt. Maar wat als je niet gelooft, als je gelooft dat na je dood alles ophoudt. Waarom zou je dan pijnlijden en het onvermijdbare moeten uitstellen? Is het niet ieders eigen verantwoordelijkheid? Kunnen gelovigen niet gewoon denken: "Hij maakt de verkeerde keuze, maar daar moet hij zich na zijn dood toch voor verantwoorden?" Natuurlijk hoef je als gelovig arts niet mee te werken aan een euthanasie of abortus (al vind ik doorverwijzen een recht van een patiënt), maar laat een patiënt autonoom beslissen over zijn of haar eigen leven, daar heb jij niets mee te maken.

En voor de rest van de samenleving, laten we de discussie eerlijk houden en de groepen hun echte namen noemen, namelijk pro-choice en anti-choice, want tegenover pro-life staat echt geen pro-death.

Ik ben de laatste tijd niet heel trouw geweest in het plaatsen van berichten op deze journal, dus ik moest wat inhalen. Ik heb net 3 boekreviews geplaatst, dus als je daarin geïnteresseerd bent, moet je even bij de oudere berichten kijken.

Van deze schrijver heb ik alle voorgaande boeken gelezen. De boeken vallen in de categorie Dan Brown-achtige boeken, maar ik vind de boeken van deze schrijver altijd wel goed leesbaar en goed onderzocht. En daarbij, al weet ik niet precies of dat bij andere schrijvers ook zo is, goed erbij vertelt wat fictie is en wat niet.

 

Dit boek is het derde boek waarbij Cotton Malone de hoofdpersoon is, al komt de hoofdpersoon uit het boek “The third secret”, Colin Michener, ook nog even terug. Cotton Malone is een oud-CIA agent en woont en werkt inmiddels in een boekwinkel in Kopenhagen. In vorige avonturen ging hij op zoek naar de Templar Knights en de bibliotheek van Alexandrië, dit keer naar de naamgever van de stad Alexandrië, namelijk Alexander de Grote, al lijkt de schrijver dit zelf niet opgemerkt te hebben, want het wordt niet genoemd.

 

Het begint met de zoektocht naar munten uit de tijd van Alexander de Grote, die een “clue” (ik kom even niet op een goede Nederlandse vertaling) moeten zijn in de zoektocht naar het graf van Alexander de Grote. Hij is alleen niet de enige (zoals altijd) en moet een aantal keer rennen voor zijn leven. Samen met Cassiopeia Vitt, Henrik Thorvaldsen en Stephanie Nelle uit de vorige boeken gaat hij de uitdaging (enigszins onvrijwillig aan) en gaat van Kopenhagen, naar Venetië en naar het huidge Kazakstan en Tadzjikistan. Daar doen ze ontdekking van wereldbelang en dan heb ik het niet over het graf van Alexander de Grote.

 

Al met al, meer dan 500 pagina’s spanning en sensatie. Even lekker ontspannen en niet hoeven nadenken over de inhoud. Prima afwisseling, zolang je dit onthoudt: In Duitsland kun je in de boekwinkel twee soorten Engelse boeken krijgen (nou ja, zo’n beetje dan), chicklit en Dan Brown-achtige boeken. Dat zegt genoeg denk ik (al vind je dus geen chicklit in mijn boekenkast).

Ook dit boek had ik al eerder overwogen, maar had ik toch nog maar even in de winkel laten liggen. Het leek me nogal melodramatische en eerlijk gezegd was het dat ook wel. Heel realistisch is het niet.

 

Tijdens een college vorige week kwam een patiëntje aan bod die een erfelijke bloedziekte had, waardoor hij veel bloedingen had. Er waren al veel problemen geweest in de therapie en daarom was het zesjarige zusje getest om te kijken of zij een match was om beenmerg te doneren aan haar broertje. Dit bleek zo te zijn en hoewel de ziekte van het broertje nog niet zo ver gevorderd was (of eigenlijk de resistentie tegen de behandeling) deden ze het nog niet. Toch vroeg ik mijzelf af hoe ethisch het is om een wilsonbekwaam kind beenmergdonor te laten zijn, wetende dat de belangenbehartigers een direct belang hebben in de vorm van het zieke broertje. Ik snap wel dat er ook argumenten zijn om het wel te doen en dat de ingreep niet heel zwaar is, maar toch, erg vrijwillig is het allemaal niet.

 

Omdat ik mij herinnerde dat dit boek bestond, leek het mij een goed idee om het toch maar eens te lezen. Ik heb het boek in één weekend uitgelezen, niet omdat het nou extreem spannend was, maar omdat ik het denken over dit onderwerp interessant vond. Nou gaat dit boek een stuk verder dan een simpele beenmergdonatie. En vooropgesteld, het boek is bepaald niet waarheidsgetrouw.

 

Het verhaal gaat over een meisje dat na pre-implantatie genetische diagnostiek geboren wordt, om op die manier haar aan acute promyelocytische leukemie lijdende zus te redden. Origineel zou het gaan om alleen het gebruiken van de cellen uit de navelstreng. Nou, als het daarbij zou blijven, dan zou het mogelijk nog acceptabel zijn, mits er net zoveel gehouden wordt van dit kind, als van de voorgaande kinderen.

 

Alleen je raad het al, daar houdt het niet op. Zoals dat gaat in een dramatisch fictie boek, blijkt de transplantatie alleen maar tijdelijk aan te slaan en de kanker komt terug. En dus moet het meisje eerst alleen granulocyten doneren en later beenmerg doneren. Om haar daarvoor te “bedanken” krijgt ze een duur kettinkje van haar ouders en daarmee lijkt de kous af, totdat blijkt dat grote zus een nier nodig heeft, omdat haar eigen nieren door de chemo zijn aangetast. Het zusje is, uiteraard, een geschikte donor (daar was ze immers op uitgezocht) en door de ouders wordt verwacht dat zij haar nier zal afstaan. Echter, zij trekt hier de grens, ze wil niet meer, ook als dat betekent dat haar zus sterft.

 

Zoals ik al zei, degenen die normaalgesproken de belangen van het kind behartigen, hebben nu een groot belang in de vorm van het zieke broertje of zusje, je kunt je dus afvragen of zij wel goede belangenbehartigers zijn op dat moment. De situatie van niertransplantatie kan gelukkig niet in Nederland, de donor moet meerderjarig zijn en wordt bovendien begeleid door een “eigen” maatschappelijk werker. Ik zou ervoor willen pleiten dat minderjarige kinderen in het geval van een beenmergdonatie ook een “eigen” begeleider krijgen, om een “conflict of interest” te voorkomen. Tot die tijd zal een arts die taak op zich moeten nemen.

 

Mijn conclusie over het boek: Goed om over na te denken, maar niet heel erg waarheidsgetrouw.

Dit boek wilde ik al een tijdje lezen. In het boek “De depressie-epidemie”  van Trudy Dehue werd een aantal keer gerefereerd naar dit boek en dat klonk zeker interessant. Maar ook hier gold weer, een Nederlands boek, dus duur (relatief dan). Uiteindelijk was mijn nieuwsgierigheid groter dan mijn gierigheid en heb ik het boek toch gekocht. Een zeer goede beslissing kan ik wel zeggen. Ook dit boek zou ik weer in de categorie must-read voor geneeskunde studenten (en artsen) willen plaatsen. Want dit subtitel stelt een heel belangrijke vraag, die je na het lezen van het boek kunt beantwoorden met: “Heel ziek”

 

Het boek is behoorlijk dik en had misschien bondiger gekund. Er staan veel voorbeelden in, maar soms wordt er een beetje te veel herhaald. Toch is dit geen reden om dit boek naast je neer te leggen. De inhoud is namelijk te belangrijk. Zeker in combinatie met het bovengenoemde boek van Trudy Dehue komt een beeld naar voren van graaiende artsen, sjoemelende wetenschappers en bedrijven die alleen maar geven om de winst en niet om de patiënt. En niet te vergeten een PR-machine die overuren draait en een overheid die gelooft dat bedrijven in een miljardenindustrie zichzelf een flink stuk van de taart zullen ontzeggen d.m.v. zelfregulering. Hebben we zo langzamerhand niet geleerd dat veel bedrijven bestaan uit graaiers die geen ruk geven om de samenleving? Werkelijk, hoe naïef kun je zijn.

 

Maar laten we eerlijk zijn, waar gunsten gegeven worden, worden ze ook ontvangen en mijn toekomstige beroepsgroep lijkt daar gretig gebruik van te maken. Ze zijn niet anders gewend en door de inteelt in de beroepsgroep kan gerefereerd worden aan opa’s/ooms/vaders die ook van die gunsten gebruik konden maken. Tijd om daar verandering in te brengen en dit ontwerp aandacht te geven tijdens de studie. Totdat het zover is, studenten geneeskunde, lees dit boek in je eigen tijd, ik garandeer je dat je de informatie eruit in de rest van je carrière kunt gebruiken.

Soms gebeuren er dingen die je niet kunt bevatten, die zo vreselijk zijn, dat je in eerste instantie niet kunt geloven dat het gebeurt. Gisteren gebeurde zo iets. Het ene moment groot feest, het volgende moment liggen er gewonden op straat, wordt er gereanimeerd en heeft iemand zichzelf met auto en al in een paal geboord. Geschokt, dat is het enige woord wat ik kan vinden dat in de buurt komt van hoe ik me voel.

Doodgewone mensen, die feest aan het vieren waren, ouders met kinderen, opa's en oma's zijn bruut vermoord of ernstig gewond geraakt, door, ja door wie? Een gek? Een wanhopige man? Een schoft? Ik weet het niet. Is iemand die zoiets kan doen ooit volledig toerekeningsvatbaar? Mag je het zo iemand kwalijk nemen, als hij eigenlijk ziek is? Ik weet wel dat ik blij was dat ik niet de arts was die deze man moest behandelen. Een ethisch dilemma, want ook ik kan ooit in de situatie komen dat ik zo iemand moet helpen, dat beloof ik, dat zweer ik, in de eed die ik moet afleggen. Maar kan ik dat ook? Ik weet het niet. Je moet, voorafgaand zul je altijd zeggen dat je het zult doen, maar de vraag is of je als het moment daar is, het ook echt kunt. Ik geef eerlijk toe, ik weet niet of ik het kan.

Voor nu gaat mijn medeleven uit naar de slachtoffers van deze man, naar de nabestaanden en de getraumatiseerde omstanders. Mijn respect is groot, voor degenen die zo snel te hulp schoten, wat moet je toch zonder mensen die kalm blijven in een vreselijke situatie. We zullen met het hele land door de rouw fases van Kübler-Ross heen moeten. Ontkenning met zoveel beelden is niet meer mogelijk, voor nu hebben de woede en het verdriet de overhand, maar uiteindelijk zullen we het aanvaarden en verder gaan, al zal dat nog wel even duren.

Iets wat mij al jaren een doorn in het oog was, wordt nu eindelijk stevig aangepakt. Voor de hoofdingang van het UMCG mag (en mocht al langer) niet meer. Als je naar binnen ging moest je altijd eerst een rookwalm en als je even lekker buiten wilde lunchen, dan had je alleen maar de optie om naar de overkant te lopen, anders rook je na de tijd alsof je net naar de kroeg was gegaan. Nu dus als het goed is niet meer. Want ook het UMCG heeft wel door dat het nou niet bepaald goed is voor je imago om rokende artsen en verpleegkundigen voor je deur te hebben staan, als je een ziekenhuis bent. Al helemaal niet als je bedenkt dat rokende artsen dan niet-rokende patiënten lastig vallen.

Al met al een positief iets, zou je zo zeggen. Alleen snap ik de oplossing niet helemaal. Want er zijn nu nieuwe afdakjes gebouwd bij de branduitgangen (lekker veilig, als er brand uitpreekt struikel je over de infuusstangen, rolstoelen en patiënten die zich voor de nooduitganggesetteld hebben). Maar als je nou denkt dat deze zich misschien wat meer uit het zicht bevinden, dan heb je het mis, want ze zitten nog steeds aan de voorkant. En eigenlijk, als je heel eerlijk bent, gaat het argument dat patiënten nu door de rook van iemand anders moeten, om het ziekenhuis te bereiken, kennelijk ook niet op. Want wie naar de (weliswaar uit het zicht staande) rookplekken bij de zij-ingang kijkt, ziet dat je daar nog steeds door een walm heen moet lopen.

De enige reden die ik dus kan bedenken dat rokers echt bij de hoofdingang verwijderd moeten worden, is dat wanneer het UMCG in beeld wordt gebracht, de hoofdingang altijd wordt gebruikt. Dus op foto's en video's die dan in de pers getoond worden, zijn dan in ieder geval geen rokers meer te zien.

Nee, als het UMCG echt wat wil, dan moeten ze het voorbeeld van het Martiniziekenhuis volgen en het hele terrein rookvrij maken. Maar ja, waar moeten onze waarde gezondheidszorg medewerkers dan heen. Dat het voor de patiënten onmiskenbaar gezonder is moge duidelijk zijn. Mij staat nog maar al te goed het beeld voor ogen, van toen ik op een gegeven moment zelf een nachtje in het ziekenhuis moest doorbrengen.

Tegenover mij lag een patiënte die huidtransplantatie had ondergaan aan de achterkant van haar bovenbeen. Op deze zijde mocht zij zitten noch liggen, omdat de doorbloeding anders zou verminderen. Nou hebben we het over een zeurende, oude zuurpruim, maar dat ter zijde. Deze dame rookte voor haar ziekenhuis opname zo'n 40 sigaretten per dag, dus zij vond dat als zij minderde tot 10 per dag, dat al heel wat was. Echter, voor haar operatie was haar al verteld dat zij na de operatie niet zou mogen roken, omdat dat natuurlijk heel beroerd is voor de doorbloeding. Enfin, op een gegeven moment had zij het voor elkaar dat iemand haar zittend (verboden dus) zou vervoeren naar de rookruimte (ook verboden) en dat hadden ze ook nog gedaan op het moment dat de specialist zijn controle-rondje zou doen. En het is niet zo dat zij dit niet wisten, nee, ze hadden een extra sprintje getrokken (nou ja, de vrouw die de rolstoel duwde) toen ze hem zagen. Moge duidelijk zijn dat de specialist not amused was over deze actie. Toen mw. terugkwam op de afdeling bleek dat zij in nog geen half uur 5 sigaretten had weten weg te paffen. Ik weet niet wat er met het huidtransplantaat gebeurd is, maar erg goed zal het niet geweest zijn.

Maar waarom ik zo uitgebreid vertel over dit verhaal, is mijn volgende overpeinzing. Dat deze vrouw beter niet kon roken, is duidelijk. Maar wordt er ook aan de mede-patiënten op zaal gedacht? Deze mevrouw kon niet anders dan zeiken. Echt over alles, maar toch het meeste over dat ze zo zielig was omdat ze niet mocht roken. Ook ik had een zware operatie achter de rug en het enige wat ik wilde was rust, maar dat werd mij dus niet gegund. Deze dame presteerde het zelfs om mij te vragen of ik deze afstandsbediening voor haar van de vloer wilde rapen, dit ondanks het feit dat ik niet mocht bukken en nog twee drainpotten aan mijn lichaam had hangen. Nou weet ik niet of deze mevrouw altijd zo'n zeikwijf is, maar van wat ik gehoord heb over mensen die stoppen met roken, is dat ze strontvervelend worden. Ik kan me dus heel goed voorstellen dat er een hoop mede-patiënten lijden onder de onttrekkingsverschijnselen van hun kamergenoten.

Ik vind dus eigenlijk, dat de vraag gerechtigd is, of we niet moeten toestaan dat patiënten een rookruimte hebben in het ziekenhuis, zodat andere patiënten niet onder hun buien moeten lijden. Zo'n ruimte zou natuurlijk goede afzuiging, een permanente onderdruk en het liefst ook nog een sluis moeten hebben, om te voorkomen dat er ook maar één pluimpje rook de rookruimte verlaat, maar ik denk dat het een hoop chagrijn scheelt.

Oftewel, laat rokers (binnen heel strikte grenzen) roken, om de gezondheid van de andere patiënten te bevorderen. De enige die er echt onder lijden zijn de rokers zelf, en die mogen buiten het ziekenhuis zichzelf ook al om zeep roken, dus ik zie het probeem niet zo.

Gezien het feit dat ik op dit moment drie boeken tegelijkertijd lees (nou ja niet letterlijk nu op dit moment drie, maar afwisselend) duurt het nog even voor mijn volgende boekreview komt.

Nu schrijf ik alleen maar even omdat ik mijn tentamen gehaald heb! En wel met een 7,69! Helaas door het feit dat ik slechts één goede examinator tegenkwam op mijn mondeling, wordt het net geen 8 voor dit blok (7,425), maar goed, dat mag de pret niet drukken. Overigens was wel duidelijk waar mijn interesse lag vorig blok. Vrijwel alle fouten die ik gemaakt heb zitten in kindergeneeskunde, terwijl ik gynaecologie wel heel goed gemaakt heb, dus dat is dan wel weer mooi.

Het is dan wel weer jammer dat dit blok voor een groot deel ook uit kindergeneeskunde bestaat, dus uiteindelijk moet ik het alsnog leren, maar goed. Voor nu ben ik in ieder geval weer helemaal happy!

Om bij het belangrijkste te beginnen:

Art. 7.953 Burgerlijk Wetboek: Indien een verzekering tegen aansprakelijkheid bepaalde erkenningen door verzekerde verbiedt, heeft overtreding van dat verbod geen gevolg voor zover de erkenning juist is. Een verbod tot erkenning van feiten heeft nimmer gevolg.

 

Dit was voor mij de belangrijkste les uit dit boek. In tegenstelling tot wat mij ooit in een praatje van de VVAA verteld is, is het dus gewoon toegestaan om sorry te zeggen. Een verzekering die dit verbiedt, heeft zelf de wet er niet op nageslagen.

 

Afgezien van dit punt, vond ik de informatie eigenlijk niet heel interessant. Ik vond het boek voor een groot deel zelfs saai, alsof ik leerboek gezondheidsrecht/medische ethiek/geneeskundig proces/volksgezondheid en gezondheidszorg of iets dergelijks had open geslagen. Misschien wel nuttig op sommige gebieden, maar dat het nou een lekker leesboek was, nou nee. De medische missers werden vaak heel kort (en soms vond ik zelfs “kort door de bocht”) verteld, om vervolgens deels nog een keer behandeld te worden, waardoor veel informatie twee keer in het boek staat. Op een gegeven moment heb ik een paar bladzijdes met cijfers overgeslagen (een tabelletje had het geheel een stuk leesbaarder gemaakt) om aan het eind van het boek geconfronteerd te worden met vrijwel exact dezelfde woorden de cijfers nog een keer voor m’n neus te krijgen, een aantal hoofdstukken verderop.

 

Persoonlijk had ik gehoopt op een wat diepgaandere behandeling van de casussen om te zien waar de fouten zaten, hoe ze gemaakt werden, waar zaten de denkfouten en hoe kan ik die voorkomen. Uiteindelijk was het meer een algemene bespreking over protocollen, tuchtrecht principes en hoe te handelen als je een medische misser moet bespreken. Zoals gezegd, nuttig, maar meer iets wat ik in een leerboek verwacht. Nogal droge stof.

 

Mijn conclusie, een niet lekker leesbaar boek met vrij droge stof, meer als leeRboek dan als leeSboek geschikt boek. Maar niet vergeten: Sorry zeggen en je fouten toegeven mag!

Met dit boek had ik al vaker in handen gestaan, maar meestal weerhield de prijs mij ervan om het te kopen (ik koop meestal Engelse boeken en dan is dit even schrikken). Dit jaar heb ik hem op mijn verlanglijstje gezet voor mijn verjaardag, maar niet gekregen.

Maar hij stond op het lijstje aangeraden boeken voor mijn blok levenscyclus 1 en toen het uiteindelijk boekenweek was, heb ik hem uiteindelijk toch gekocht.

Hoewel ik nog andere boeken aan het lezen was, ben ik toch begonnen in het boek en de volgende dag had ik het uit. Ik was diep onder de indruk. Ik denk dat weinig boeken mijn gevoel zo drastisch hebben veranderd.

 

De stoel van God is het verhaal van een jongetje met taaislijm ziekte (Cystische Fybrose, CF). Hoewel het verhaal fictie is en iets is aangezet, zou het in principe allemaal waargebeurd kunnen zijn. De inkleuring van het verhaal is niet heel sterk, zo gaat het gezin van de behandelend arts van 3, naar 2, naar 3 kinderen. Verder zal ik niet zeggen dat het een literair hoogstaand werk is. Maar dat waar het om gaat komt ijzersterk naar voren. Namelijk euthanasie, en niet zomaar euthanasie, maar euthanasie bij kinderen. Een onderwerp dat in Nederland controversieel is, maar in het buitenland een echt taboe is. Iedereen weet dat het gebeurt, maar erover praten doen we niet. Het moet allemaal stiekem. Op sommige Amerikaanse TV zenders wordt ons euthanasie beleid vergeleken met wat er in nazi Duitsland gebeurde. Walgelijk, echt walgelijk. De artsen die daar aan meewerken worden neergezet als monsters, vergelijkbaar met de artsen die walkgelijke experimenten in concentratiekampen uitvoerden. Ik word daar boos van, pisnijdig zelf. Hoe durven ze. Hier in Nederland is het tenminste bespreekbaar, mogen patiënten kiezen voor een waardig einde.

Toen ooit eens bij een college gevraagd werd wie zou meewerken aan een euthanasieverzoek bij uitzichtloos lijden, heb ik mijn vinger niet opgestoken. Ik ben altijd voor euthanasie geweest, maar iemand “aan de naald” te laten sterven, ik dacht dat ik dat niet zou kunnen. De arts die dat college gaf liet zijn mening blijken: “als je niet meewerkt, dan laat je je patiënt in zijn moeilijkste moment in de steek”. Toen vond ik dat nog oneerlijk, hoe durfde hij. Na dit boek weet ik beter. Ik durf nu hardop te zeggen dat ik dat wel zal doen. Ook al lijkt het me een raar idee, daar heeft mijn (toekomstige) patiënt niets aan, het kiezen voor euthanasie is een moedig besluit en het besluit van de patiënt. Het niet helpen is je patiënt tekort doen en niet andersom.

 

Mijn conclusie: Dit boek moet voor geneeskundestudenten van de aangeraden naar de verplichte boekenlijst verplaatst worden. En voor andere mensen, lees het, het zal je mening voor altijd beïnvloeden. Dit gaat over het recht op leven, maar ook het recht op de dood.

Dit boek had ik al gelezen toen ik een stukje van dezelfde schrijver op de volkskrant opinie pagina zag, waardoor ik een stuk minder positief over de schrijver ging denken. Gelukkig gaat hij in dit boek daar niet op in en ik beoordeel hier het boek en niet de rest van zijn meningen.

 

Reumer is, op zijn zachtst gezegd nogal een sarcast, een cynist zelfs. Dat ben ik zelf ook, dus ik herken me er wel een beetje in. Hij chargeert nogal, maar houdt ons daarmee wel een spiegel voor. Of zal ik zeggen, in ieder geval mij een spiegel voor. Hij behandeld uiteenlopende onderwerpen, met als gezamenlijk uitgangspunt de natuur. Hoe wij aan de ene kant er een puinhoop (letterlijk) van maken, maar tegelijkertijd claimen aan “natuurbeheer” doen.

Maar de natuur in Nederland bestaat niet. We kunnen geen beren, poema’s of andere roofdieren gebruiken, de bewoonde wereld is meestal namelijk door niet meer dan een hek van de “natuur” gescheiden. Hierdoor is het natuurlijke evenwicht verstoord. Waar wilde zwijnen vroeger natuurlijke vijanden hadden, hebben ze die nu niet meer. Gevolg: overpopulatie en wilde zwijnen die de natuurgebieden uitlopen op zoek naar eigen territorium, maar onderweg een straat en met een beetje pech een auto tegenkomen. Om dit, ook voor mensen gevaarlijke, probleem op te lossen, worden er jagers ingezet. De hele natuurbeweging schreeuwt daar moord en brand over, maar lijken te vergeten dat we eigenlijk helemaal niet van natuur kunnen spreken. En, omdat het zo natuurlijk is, laten we de karkassen liggen, want dat is voor de aaseters, daarbij vergetend dat we hier maar weinig aaseters hebben.

Dit is één van de voorbeelden, al schrijft Reumer met meer sarcasme (“De Veluwe is een boomkwekerij die sinds een halve eeuw mag verwilderen””.

 

Mijn conclusie: De extreme opinies van deze man daargelaten vond ik het boek verfrissend. Heerlijk om eens niet zelf tegen heilige huisjes te hoeven argeren, maar een ander aan dat voor mij laten doen. Zouden we vaker moeten doen, stilstaan om na te denken of alles wat we doen wel zo zinnig is.

Simon Schama is een grote naam, een heel grote naam. En daarbij een Engelsman die jaren in de VS gewoond heeft en dan ook nog eens over ons kleine kikkerlandje geschreven heeft, twee keer zelfs (Patriots and Liberators en The embarrassment of Riches). Origineel had ik het plan om zijn boeken over Nederland te lezen, maar dit boek kwam eerder op mijn pad. Het onderwerp sprak me aan en het was net uitgekomen en ging onder andere over hoe revolutionaar de laatste Amerikaanse presidentsverkiezingen waren. Ik kan mij nauwelijks voorstellen hoeveel discriminatie heeft plaatsgevonden in de VS (en ongetwijfeld ook hier). Dat is iets wat ik dit boek zeker moet nageven, het maakte mij bewust van hoe kort geleden het eigenlijk allemaal nog is. Dat als mijn ouders zwart en Amerikaans waren geweest, zij openlijk gediscrimeerd geweest zouden zijn geweest. Ondanks de mooie woorden van de Decleration of Independence: “We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal”.

En toch vond ik het boek tegenvallen. Het heeft heel lang geduurd voordat ik het boek uit had. Het leest niet makkelijk, Schama gebruikt zinsconstructies die veel simpeler hadden gekund. En daarbij vroeg ik me heel vaak af over welke tijd hij het nou had. Net voordat ik aan dit boek begon had ik John Adams van David McCullough gelezen. Dat was een goed gestructureerd, goed te lezen boek, echt een geschiedenisboek. Dat was misschien mijn fout, denken dat dit een geschiedenisboek zou zijn. Het gaat wel zijdelings over de geschiedenis, maar het is toch vooral een verhalenbundel. Anekdotes en levensverhalen, leuk, maar niet waarom ik dit boek wilde lezen. Ik zou zeggen dat het boek wel wat structuur en duidelijkheid kan gebruiken, maar wie dit leest als een verhalenbundel zal het mogelijk wel waarderen.

 

Mijn conclusie is dat ik voorlopig de andere boeken van Schama laat voor wat ze zijn en wel een ander boek zoek om te lezen over de geschiedenis.

Een dun boekje over de dikste zwarte bladzijde in onze geschiedenis. Een boek over het systematisch uitroeien van een bevolkingsgroep, niet zomaar, maar over een speciaal daarvoor ingericht vernietigingskamp. Een heftig onderwerp dus, waar je met grote voorzichtigheid over moet schrijven. Ik vind dat het hier niet goed gelukt is. Ik weet dat het boek veel verkocht is en er inmiddels een film van gemaakt is, maar toch vind ik het geen geweldig boek. Er zitten stukjes in die je hart breken, maar gemiddeld gezien werd ik er niet in meegesleurd. Ik voelde me er niet bij betrokken en had het gevoel dat er een deel miste. Of misschien vond ik het verhaal wel niet reëel genoeg. Als ik kleine kinderen zie die opgroeien in een omgeving vol haat, zie ik bij die kinderen ook haat (denk maar aan ouders met racistische denkbeelden, die jonge kinderen nemen dat klakkeloos over). Pas wanneer ze ouder worden leren ze dat hun ouders misschien geen gelijk hebben. Dat een klein jongetje dus volledig verschoond blijft van de ideeën van nazi Duitsland, terwijl zijn vader een hoge officier is, wil er bij mij niet in. Ook niet na het lezen van dit boek.

Het einde kwam wel als een verrassing voor mij, maar het gevoel wat ik erbij kreeg was dat de schrijver wraak wilde nemen. Zeer onrealistisch.

 

Mijn conclusie, als je snel een boek wilt lezen, dan voldoet dit boek. Wil je diepgang of serieus iets lezen over dit onderwerp, laat het dan op de plank staan.

Ik ben inmiddels al weer vierdejaars student geneeskunde. Ik heb in commissies gezeten, onderzoek gedaan, een half jaar in het buitenland gezeten en ben zelf tutor (docent) voor jongere studenten. Nu stort ik me weer lekker op mijn studie en dat bevalt mij goed.

Al meer dan een jaar geleden heb ik mijn TV van een prominente plaats in mijn kamer verplaatst naar een opslagplaats. Als ik iets echt wil zien (meestal iets van journaal, netwerk, zembla, Pauw&Witteman of nova) dan bekijk ik het op internet. Allerlei andere series die ik eerst volgde, zijn van mijn programma geschrapt en daardoor had ik opeens tijd om te lezen. Dat deed al een beetje, maar het aantal boeken is denk ik het afgelopen jaar wel verviervoudigd. Zeker in het begin las ik wel 5 boeken per maand. Nu heb ik daar de tijd niet meer voor en gaat het dus allemaal iets rustiger.

Ik studeer geneeskunde en geneeskunde is mijn passie, mijn grote interesse. Daarnaast lees ik (bijna) alles wat los en vast zit. Naast geneeskunde zijn boeken dan ook een grote passie. Niets geeft mij een betere indruk van iemand, dan een goed gevulde boekenkast. Ooit las ik in een stripje: "Toon mij uw boekenkast en ik zal zeggen wie u bent". Iets wat ik alleen maar kan onderschrijven.

Ik heb altijd gedacht dat ik een boek nooit zou weggooien, maar laatst heb ik dan toch gedaan wat ik nooit voor mogelijk hield. Ooit heb ik, kennelijk in een vlaag van verstandsverbijstering, een chicklit boek gekocht. Uitgelezen heb ik hem nooit, maar weggooien kon ik ook niet over mijn hart verkrijgen. Maar toen ik dat stripje las, was ik om. Het was al jaren een eyesore, mijn boekenkast onwaardig, hij moest weg!

Moge duidelijk zijn, chicklit komt mijn huis dus niet meer in. Wat ik dan wel zoal lees, kunt u hier volgen. Van de boeken die ik lees zal ik proberen consequent een korte review te schrijven. Ik vind dat er veel te weinig gelezen wordt tegenwoordig. Lezen is één van de manieren om je te vormen. Sommige boeken vind ik zo goed/confronterend/indrukwekkend of wat dan ook, dat ik vind dat iedereen ze zou moeten lezen. Maar ik snap dat het aantal boeken tegenwoordig zo groot is, dat er geen beginnen meer aan is. Voor hen die weinig tijd hebben en graag een kant en klare selectie willen, hierbij dus de oplossing. Aan te raden of niet, of juist een must-read, u zult het van mij horen.

Waarom ik verder nog een blog bijhoud? Nou eigenlijk omdat mijn hoofd vaak overstroomd van gedachten en dit wel een mooie manier is om mijn mening te geven. Ik ben een gepassioneerd persoon. Met passie kan ik mijn mening verdedigen en ik kan heel boos worden wanneer er (in mijn ogen) onzin voor waarheid verkocht wordt. Ik zal me (proberen) in te houden, mocht ik mensen beledigen, bij deze mijn excuses. Maar ik sta achter mijn mening.